Posts

Chaos in Frankrijk: Een Onverwachte Survivaltocht

Wanneer je denkt aan het Franse platteland, zie je waarschijnlijk glooiende heuvels, lavendelvelden en een glas wijn onder de zon. Nou, vergeet dat beeld maar. Mijn versie van Frankrijk lijkt meer op een aflevering van Expeditie Robinson, maar dan zonder de tropische stranden. De rokerige keuken en de zingende dochter Mijn eerste logeeradres was bij een vrouw die al tien jaar, sinds het overlijden van haar man, vooral rookwolken produceert aan haar keukentafel. De keuken zelf was een combinatie van hondenharen, stof en een geur die je nooit in een geurkaars zult vinden. Haar grootste passies? Een collectie schildpadden en een dochter die zich letterlijk vol eet maar tegelijkertijd een stem heeft waarmee ze zo The Voice van Frankrijk zou winnen. Bij aankomst ontdekte ik al snel dat het leven hier een tikkeltje… rommelig is. Overal plastic afval, half ingestorte schuren en zoveel spinnen dat ze blijkbaar ook huur betalen. ’s Nachts lopen ze rustig over je hoofd terwijl de ratten een fees...

Pajottenland en de kiekenpoten

Het jaarlijkse dorpsfeest is een prachtig moment om eens flink uit te pakken door de gemeente, het programma boekje is in Frans en Vlaams afgedrukt in het lettertype frituurvet. Zoals gebruikelijk begint de dag in deze contreien met een wielren wedstrijd, de dag hiervoor had men alle gaten en spleten in het wegdek op gevuld zodat er gelijk verkeersdrempels worden gevormd. Wat mij verbaasde is dat het parcours niet was afgezet en verschillende renners stiekem een kortere route namen. De prijs uitreiking was echter zeer bijzonder, de derde plaats een rouwkrans van het nabij gelegen kerkhof, tweede plaats een stropdas. De hoofdprijs was een hond die op het parcours was verdwaald na dat zijn baasje door een renner op het zebrapad was aangereden. De fanfare mag natuurlijk niet ontbreken bij dit festijn van muziek liefhebbers, de aanvang om 12 uur ging niet door daar de dirigent tot de ontdekking kwam dat hij zijn gehoorapparaat was vergeten en heeft de politie verzocht deze op te gaan halen...

Staircase to hell.

Staircase to Hell Het werd zomer in Nieuw-Zeeland en in een impuls kocht ik een fiets in Queenstown. Zonder echte voorbereiding besloot ik dat de app van Komoot mij wel zou wijzen. Hoe moeilijk kon het zijn? Het begon nog onschuldig, met een prachtig fietspad langs de heldere oevers van Lake Wakatipu. Het water glinsterde, de bergen torenden boven me uit – een schilderij van rust. Maar al snel hield het pad op, en werd ik zonder pardon de doorgaande weg op gestuurd. Daar reden campers en vrachtwagens rakelings langs me, terwijl de weg almaar steiler, smaller en bochtiger werd. Er was geen afslag, geen ontsnapping. Alleen de eindeloze klim. In de laagste versnelling zwoegde ik naar boven, vaak gedwongen om af te stappen en de fiets puffend vooruit te duwen. Rechts van mij de afgrond, links de rotswand. Nergens een plek om te rusten, nergens beschutting. Mensen zwaaiden en toeterden – misschien ter aanmoediging, misschien omdat ik een dwaas leek die zijn leven waagde op deze weg. Elke ke...

Mijn Grote Franse Ontsnapping. Deel 2.

Mijn Grote Franse Ontsnapping – Deel 2 (Of: Hoe ik probeerde te ontspannen en per ongeluk een klusjesman werd) Na een week van koninklijke rust in een luxe vakantiehuis met zwembad een soort van plek waar je alleen hoort hoe wijn in je glas klotst en heerlijke diners bij een bevriende chefkok dacht ik: dit is het leven. Maar nee hoor, ik moest zo nodig weer verder. Op naar het volgende adres. Nieuwe mensen, nieuwe paarden, nieuwe avonturen… of zoiets. Het was al twee weken bloedheet in Frankrijk. Niet gewoon warm, maar smelt-je-helm-aan-je-hoofd warm. Dus ik vertrok vroeg, met het nobele plan de hitte voor te zijn. Terwijl ik kilometers verslond in mijn motorpak (ik zweette als een otter in een sauna), begon het plotseling donker te worden. Heel donker. En nee, geen regenwolk in zicht. Auto's begonnen me te seinen met groot licht. Wat attent, dacht ik nog. Misschien een motorfanclub die me begroet? Maar nee, vijf minuten later reed ik regelrecht een vlammenzee in. Ik dacht serieus ...

Mijn grote Franse ontsnapping. Deel 1

Mijn Grote Franse Ontsnapping. Deel 1.  (of: Hoe ik probeerde te ontspannen en per ongeluk een klusjesman werd) Na vijf jaar afwezigheid begon mijn glorieuze comeback naar Frankrijk op 25 mei. Ik had een nieuwe motor gekocht – met koffers, jazeker, want ik ben niet meer de jongste James Dean – en vertrok vol goede moed naar Bastogne. Daar was ik door een date uitgenodigd om heel rustig kennis te maken met haar, haar B&B en haar paarden. Het klonk allemaal verdacht veel als een Hallmark-film. Spoiler: het werd eerder Fawlty Towers. Onderweg werd ik getrakteerd op een zondvloed die zelfs Noach zou hebben doen omkeren. Mijn vizier veranderde in een aquarium en mijn routeplanner gaf het op. “Zoek het lekker zelf uit,” leek hij te zeggen. Druipend als een verdwaalde zeemeermin arriveerde ik eindelijk, en wat trof ik aan? Drie motoren en acht brullende Duitsers die uitgelaten zuurkool en halve varkens naar binnen werkten. Zo veel voor ‘rustige kennismaking’. Mijn date zat erbij alsof...

Hoe ik een leven redde en er één verloor

Afbeelding
Het was in de vroege avonduren. Mijn zus en ik 15 jaar, fietsten vanuit het zwembad naar huis richting het bos. De schemering kroop tussen de bomen, en het geluid van onze banden over het zandpad mengde zich met het ruisen van de bladeren. We passeerden een open grasveld. Helemaal achterin, tegen de bosrand aan, stond een rode Triumph Spitfire, een laag sierlijk Engels sportwagentje. Mijn aandacht werd meteen getrokken. Maar wat me nog meer verbaasde dat tegen de auto twee schoenen uitstaken met de neuzen recht omhoog. Mijn nieuwsgierigheid sloeg om in onrust en ik besloot poolshoogte te nemen. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat de heren schoenen aan iemand vastzaten. Maar de man zelf was grotendeels onzichtbaar en lag bekneld onder de auto. Ik knielde neer en probeerde contact te maken. De man bracht enkel wat onverstaanbare kreten uit; zijn stem klonk ver weg, alsof hij werd gewurgd. Het probleem was snel duidelijk: een schaarkrik, die de auto omhoog had gehouden, was weg...

Trouwen en rouwen

Trouwen en rouwen In 2010 belde de vader van mijn vriendin. Ik was jarig, 53 alweer. Hij wilde me feliciteren. En toen vroeg hij ineens: “Wanneer gaan jullie eigenlijk trouwen?” We woonden al een paar jaar samen. Hij had uitgezaaide kanker, dus ik zei dat we dat serieus zouden bespreken. We besloten het kort daarop te doen, vlak voor mijn zomervakantie en onze wittebroodsweken in Frankrijk. Het plan was eenvoudig, maar bijzonder. Eerst trouwen in de Anneke-kapel in Molenschot. Daarna lunchen met een klein gezelschap. Na de lunch zouden we met een huifkar en paarden naar mijn tipi op een camping in het bos rijden. Daar zou een sjamaan ons huwelijk ook ‘boven’ bekendmaken. Met wat muziek en drankjes erbij. Een soort ceremonie in twee werelden. Twee weken voor de grote dag liep alles ineens anders. Mijn schoonvader werd opgenomen in het hospice. Tegelijkertijd lag mijn eigen vader in het ziekenhuis, levensgevaarlijk ziek door een virus. Een feest voelde nu ongepast. We annuleerden de camp...